راه رفتن روی پنجه پا

مقدمه

راه رفتن روی پنجه پای بدون علت یا ایدیوپاتیک (Idiopathic Toe Walking: ITW) یک اصطلاح تشخیصی است که برای توصیف یک بیماری در کودکان سالم و سرپایی که با راه رفتن روی پنجه پا مراجعه می کنند، استفاده می شود.

راه رفتن روی پنجه پا حالتی است که وزن عمدتاً در قسمت جلویی پا، اغلب روی سرهای متاتارس حفظ می شود و وزنی متحمل پاشنه پا نمی شود.

ITW همچنین به نام های راه رفتن روی انگشت پا، راه رفتن عادتی روی انگشتان پا، و کوتاهی مادرزادی آشیل نیز شناخته می شود.

ITW ممکن است در ابتدا در کسب مهارت قبل از راه رفتن، در ابتدای راه رفتن مستقل یا ظرف 6 ماه از شروع راه رفتن مستقل ظاهر شود.

برخی از بیمارانی که با ITW مراجعه می کنند این کار را 100٪ در طول راه رفتن انجام می دهند، اما برخی می توانند درصورت آگاه بودن به درستی راه بروند و درصورت عدم توجه به راه رفتن شان، روی پنجه پا راه بروند.

شیوع

گزارش های بروز ITW از 7 تا 24 درصد و یا 2 تا 5 درصد به طور قابل توجهی متفاوت است. علت این عدم دقیق شیوع شنجی به این دلیل است که بسیاری از متون، راه رفتن روی پنجه پا را بخشی از رشد طبیعی راه رفتن در کودکان زیر 2 سال می دانند.

سبب شناسی

کودکانی که مبتلا به ITW تشخیص داده می شوند، اغلب با محدودیت هایی در تکمیل دامنه ی حرکتی در فلکسورهای مچ پا همراهند.

  • در دهه 1960 علت ITW را عامل وراثتی-ژنتیکی می دانستند.
  • مکتب فکری جدیدتر عامل اصلی ITW را محصول واکنش بیش از حد رفلکس ها می داند. بر اساس این فرضیه، تاخیر در تکامل دستگاه قشر نخاعی منجر به عدم مهار رفلکس‌های کششی و متعاقب آن افزایش رفلکس‌های تاندون عمیق می‌شود و درنتیجه کودک روی پنجه راه می رود.
  • فرضیه ی دیگر از عوامل ایجاد ITW بی نظمی در یکپارچگی حسی عنوان شده است. نمونه هایی از بی نظمی در یکپارچگی حسی را می توان با هیپرتونی مشاهده کرد که منجر به کاهش ورودی حس عمقی و دهلیزی و جستجوی ورودی بیشتر از طریق مفاصل متاتارس می شود که نهایتا منجر به راه رفتن روی پنجه پا می شود.

آسیب شناسی مرتبط

در حالی که هیچ دلیل شناخته شده ای برای ITW وجود ندارد، اما باغلب ا شرایط دیگری از جمله تاخیر تکاملی، تاخیر شناختی و کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم (ASD) همراه است.

تشخیص افتراقی

راه رفتن روی پنجه ی پا می تواند به دلیل یکی از بیماری های زیر باشد، بنابراین باید در تشخیص ITW با اختلالات زیر تشخیص افتراقی قائل شویم

  • بیماری های عصبی حرکتی(Neuromotor disease)
  • بیماری عصبی عضلانی(Neuromuscular disease)
  • فلج مغزی(Cerebral palsy)
  • اسپینا بیفیدا (Spina Bifida)
  • سندرم بند ناف متصل(Tethered cord syndrome)
  • دیسرافیسم ستون فقرات(Spinal dysraphism)
  • تومور نخاعی(Spinal cord tumor)

روش های تشخیصی

  • استفاده از ابزار Toe-walking که شامل یک سری سوالات معتبر است که برای تشخیص ITW از سایر اختلالات مورد استفاده قرار می گیرد.  (https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/20692159/ )
  • EMG: در مطالعات انجام شده با EMG، مشخص شد که در کودکان با ITW، عضلات گاستروکنمیوس و تیبیالیس قدامی (TA) نامتعادل هستند و دامنه جرکتی TA در هر دو حالت ایستادن و راه رفتن مشاهده می شود.

درمان

  • گچ گیری (Serial casting)
  • ارتز (Introduction to Orthotics)
  • کفش (Footwear)
  • بازخورد شنیداری (Auditory feedback)
  • کاردرمانی (Occupational Therapy)
  • بوتاکس (BTX)

مداخلات کاردرمانی (Occupational Therapy)

نقش کاردرمانگر در مدیریت ITW چند بعدی است و شامل موارد زیر می باشد:

  • درمان های دستی
  • تمرینات دامنه فعال و غیرفعال با تاکید بر مچ پا.
  • ارائه ی تمرینات قدرتی به ویژه در عضلات تیبیالیس قدامی
  • آموزش راه رفتن
  • ارائه ی تمرین در منزل
  • علاوه بر موارد فوق، کاردرمانگر در تجویز کفش طبی، ارتز وگچ گیری نیز مشارکت  می کند.

توانبخشی گندم، کاردرمانی در ستارخان، گفتاردرمانی در ستارخان، کاردرمانی در مرکز تهران، کاردرمانی برای کوتاهی آشیل

بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *