اختلالات حسی در نوزادان نارس

نوزاد نارس به نوزادانی گفته میشود که قبل از هفته 37 بارداری زنده به دنیا می آیند. در دهه های اخیر، نرخ بقای نوزادان نارس با پیشرفتهای پزشکی، پرستاری و تکنولوژی در دوران بارداری و بخش مراقبت های ویژه نوزادان به طور چشمگیری افزایش یافته است. با این حال، بروز بالای اختلالات رشدی عصبی در این نوزادان هنوز هم نگران کننده است. هرساله تقریبا 15 میلیون نوزاد نارس در جهان متولد میشود که بیش از 1 در هر 10 نوزاد است. مطالعات گزارش داده اند که 53 %تا 72 % از نوزادان نارس در سن مدرسه مشکلات یادگیری را تجربه کرده و عملکرد ضعیف تری در تحصیلات نسبت به همسالان خود داشتند و 15 % از آنها دچار فلج مغزی شدند. همچنین استرسهای محیطی و فیزیکی مداوم، مانند بستری شدن طولانی مدت در بیمارستان یا جدایی از مادر، ممکن است پیامدهای مخربی برای رشد و تکامل نوزاد انسان داشته باشد.
اگرچه پیشرفتها در مراقبتهای پری ناتال نرخ بقای نوزادان نارس را بهبود بخشیده است، اما این نوزادان هنوز نسبت به نوزادان ترم اختلالات حسی عصبی بیشتری را تجربه میکنند. علاوه براینکه سن پایین و وزن بسیار کم هنگام تولد در نوزادان نارس آنها را در معرض افزایش خطر تأخیرهای رشدی و شناختی و مشکلاتی در رابطه مادر و نوزاد قرار میدهد این نوزادان در معرض خطر مشکلات یکپارچگی حسی (SI) نیز هستند. یکپارچگی حسی به عنوان یک فرآیند سازمان دهی عصبی تعریف شده است که امکان استفاده مؤثر از بدن را از طریق محرک های بدن و محیط فراهم می کند سیستمهای عصبی نابالغ و غیرسازمان یافته آنها آماده پردازش بمباران اطلاعات حسی بخشهای مراقبتهای ویژه نوزادان نیستند و بنابراین احتمالاً با سرعت کمتری نسبت به نوزادان ترم رشد میکنند. پیشرفت عملکردهای نرمال SI در دوران نوزادی برای رشد مطلوب ضروری است، زیرا بیشتر فعالیتها در 7 سال اول زندگی بخشی از فرآیند سازماندهی حواس در سیستم عصبی برای پاسخهای تطابقی است. تحقیقات نشان می دهد که در طول 1000 روز اول زندگی )از زمان لقاح تا 3 سالگی(، مغز کودکان می تواند 1000 اتصال عصبی در هر ثانیه ایجاد کند .بنابراین، یک پنجره حیاتی از فرصت ها در دسترس است و تحریک مناسب از اولین لحظه ممکن می تواند ظرفیت شناختی و شانس زندگی کاملتر و پربارتر را بهبود بخشد.
به نظر می رسد اختلالات پردازش حسی (SPD) در نوزادان نارس در نتیجه سیستم عصبی و بیولوژیکی نابالغ آنها و قرار گرفتن در محیط بخش مراقبت های ویژه نوزادان رخ می دهد که قادر به برآوردن نیازهای حسی نوزادان نارس نیست. محققان نشان دادند که نوزادان نارس SPD بیشتری را در مقایسه با همسالان ترم تجربه میکنند و مدولاسیون حسی ضعیفی دارند. نوزادان نارس در یک مطالعه با استفاده از نسخه های استاندارد پرسشنامه پروفایل حسی در معرض خطر بیشتری برای SPD (39%) از نظر سیستم شنوایی، لامسه و دهلیزی قرار دارند .در مطالعه ای 43% از تشخیصهای SPD مربوط به اختلالات تعدیل حسی بود که 82 درصد آنها حساسیت بیش از حد hyperresponsivity به محرکهای حسی نشان دادند. مشکلات پردازش حسی در نوزادان ممکن است به عنوان بیش پاسخی یا کم پاسخی hyper- or hypo responsivity مشخص شود. آنها مشخص کردند که رفتارهایی مانند ثبت حسی کم، جستجوی حسی، حساسیت حسی و اجتناب حسی را می توان در نوزادان نارس مشاهده کرد .

بنابراین با توجه به احتمال زیاد وجود مشکلات حسی در نوزادان دارای سابقه نارسی، محیط زندگی این نوزادان باید متناسب با وضعیت الگوی حسی نوزاد اصلاح و تطابق پیدا کند تا نوزاد بتواند در محیط مناسب رشد مناسبی داشته باشد. شواهد نشان می دهد که نوزادانی که اختلال حسی دارند(برای مثال نسبت به لمس حساس هستند و زود آشفته می شوند) با تاخیر در ایتم های رشدی مثل وزن گیری و کسب مراحل حرکتی مواجه می شوند.
– الگوی حسی نوزادان نارس توسط کاردرمانگران و با استفاده از روشهای ارزیابی معتبر مثل استفاده از پروفایل حسی تعیین می شود.
– ضروری است که نوزادان نارس بعد از ترخیص از بیمارستان توسط کاردرمانگر ارزیابی شود و پیشنهادات لازم در مورد اصلاح و تطابق محیط منزل توسط کاردرمانگر به والدین داده شود و همینطور مداخلات صحیح جهت یکپارچگی حسی طراحی شود.

بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *